Home

Speciaal project

Drie dames  met een autistische beperking hebben gezamenlijk samen met hun honden een speciale opleiding gevolgd,

dit project werd gesponsord door "Vriendenclub Ellen"

Een mooi verslag van Martine over haar ervaringen

leest u onderaan deze pagina.

En vervolgens hebben nog twee vrouwen van deze opleiding hun indrukwekkende verhaal en ervaring toegevoegd.

Op verzoek van de dames is deze foto gemaakt, als symbool voor hun autisme, waarbij zij met de rug naar de camera staan, met de hond naast zich en de instructeurs naar de camera kijkend.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Ervarings-verslag van Martine

 

Mijn hele leven al heb ik iets met honden, zo sterk dat ik zelfs als 12 jarige al een eigen pup kreeg en die met goed gevolg groot heb gebracht.Het was een Yorkie die nooit van mijn zijde week, overal waar ik ging was de hond. Als ik op visite ging ergens of met de trein weg, altijd was Tessa daar. Tessa is 14,5 geworden en is nu 4 jaar overleden, ze word nog steeds gemist.

Toen afgelopen jaar na een leven lang anders te zijn de diagnose autisme viel had ik een pupje in huis. Na een aantal jaar zonder hond merkte ik dat de hond me over veel drempels tilde. Ik had een straatvrees ontwikkeld en kon voor ik een hond had niet meer dan 50 meter van huis, maar ja met een hond moet je wel, omdat hij klein was hebben we dat samen opgebouwd en toen kwam ik er achter dat Tom belangrijker was dan ik dacht, na de diagnose kwam ik al snel op het idee dat ik hem eigenlijk als hulphond in wilde zetten…maar hoe?

In oktober ben ik begonnen met mailen en bellen naar alle stichtingen die ik kon vinden maar niemand wilde zijn vingers eraan branden. Tot ik de Click mailde, Sanne gaf gelijk aan het wel te willen maar dat het wel gefinancierd moest worden.

Dankzij "Vriendenclub Ellen" is het gelukt!!

Ik en met mij 2 mede ASS-ers gingen op les, het was en is nog steeds intensief maar ben heel dankbaar dat de mogelijkheid er was.

De 1e keer was ontzettend spannend, Tom is een klein hondje met een groot karakter en ik was als de dood dat hij niet goed genoeg zou zijn…gelukkig mochten we starten. Buiten deze stress om moesten we ook nog eens met de trein, dat heb ik zeker 5 jaar niet gedaan. Maar goed, Tom was geweldig, lag heerlijk ontspannen op schoot en leek alle stress af te nemen, ook geen rare dingen onderweg dus dat scheelde.Het was een reis van ruim 2 uur heen en dan ook weer  2 uur terug maar alle moeite waard!!De les zelf was leuk maar inspannend, Sanne en Frauke zijn wel geweldig in het omgaan met mens en dier wat voor mensen met ASS niet zo van zelfsprekend is om mee te maken.

De keren hierna gingen alleen maar beter, we wisten allemaal wat beter hoe het ging en wat mensen aankonden qua informatie. Per week zagen we de honden vooruit gaan, als ik naar de mijne kijk, Tom is hij van een spring in het veld met een te grote mond gekomen tot een hondje die weliswaar vol energie zit maar wat hij nu ook gericht in kan zetten, hij kan zich focussen, hij weet hoe hij zelf na moet denken, als ik een commando geef weet hij dat hij moet luisteren, dat ik belangrijker ben dan welke andere hond dan ook. En ook hij vergeet het ook nog wel eens, maar dat mag best, als ik denk dat het nooit goed gaat komen hoef ik alleen maar 2 maanden terug in de tijd en zien hoever wel al zijn gekomen, dan weet ik dat de rest ook nog wel komt.

In de 2e week kregen we ons lesdekje en de wereld werd groter. Tom mocht ineens overal mee naar binnen, en dat doet hij vanaf het begin echt geweldig, hij lijkt een verschil te voelen tussen wel en geen dekje, als hij moet werken is hij gefocust en alert. Hij vind het leuk om overal mee naartoe te gaan. Doordat hij geen standaard hulphonden uiterlijk heeft trekken we regelmatig aandacht, soms vervelend maar het begint te wennen.En het levert leuke gesprekken op soms.

Nadat de 3e keer treinen op een ramp uitliep, de terugreis duurde bijna 4 uur… Besloot ik het met de auto te proberen, nou heb ik al jaren mijn rijbewijs en ik kan goed rijden maar ik heb enorme rijangst, maar goed, we moesten hoe dan ook naar cursus en daarvoor wilde ik het wel proberen opzij te schijven. Op de bewuste donderdag stapte ik in de auto en het ging goed, gewoon zomaar ineens goed. Alleen maar omdat Tom er was, omdat hij rust uitstraalde, afleiding bood en een reden gaf om te rijden. Ongelofelijk, echt als iemand me dit een jaar geleden had verteld had ik het nooit geloofd!

 En toen ik terug kwam van de 4e keer werd mijn kat ineens ernstig ziek, die vrijdag (de dag na de cursus) zat ik met hem bij de dierenarts en het bericht was slecht, normaal zou ik enorm diep wegzakken in een depressie van zoiets maar daar was Tom weer, hij was geweldig, leek aan te voelen hoe het zat en was zo enorm braaf, het was gewoon genieten als we even gingen lopen buiten. In die week is hij erg vooruit gegaan, ik merkte dat ik niks nieuws kon leren omdat mijn signalen door stress te onduidelijk waren dus hebben we alleen getraind op wat we al deden en hij ging met sprongen vooruit. Ook toen het steeds slechter ging met de poes en er zelfs sprake van was dat hij moest worden ingeslapen bleef ik overeind, wel wat wankel maar ik stond nog. De 5e les ging niet door mede door mijn kat.

 De week erop zag het er weer wat zonniger uit, het was eng om weg te gaan, poes zit aan de insuline en een hele dag weg was eng, ik verwachtte dat rijden weer een drama zou zijn maar niks van dat al, want daar was Tom weer, geweldig als altijd! Tijdens de les kon ik zelfs mijn hoofd erbij houden wat een wonder mag heten op een gewone dag laat staan op een dag waarop ik ook nog een zieke kat heb…..Deze les had een klein zwart randje want het zou voorlopig de laatste zijn, en ik moet erkennen dat hoewel het zwaar en intensief was ik het eigenlijk niet wil missen…..Maar goed we kregen weer goede tips mee om verder te gaan en in juli hebben we de afsluiter, ik ben benieuwd hoever we dan allemaal zijn gekomen.

 Vanmorgen ben ik samen met Tom zomaar even de stad in geweest, over de markt even wat winkelen, beetje rondlopen, mensen kijken. Voor veel mensen volkomen normaal, enig idee hoe lang ik dat al niet gedaan heb? Ik gok zeker een jaar of 5, zodra het me teveel word voelt Tom dat aan, hij maakt me erop attent en samen vertrekken we dan gewoon, en het leuke is, omdat ik weet dat ik het niet meer alleen hoef te doen, er is een klein hondje wat naast me staat en me niet alleen laat…gaat het steeds beter, gewoon zomaar even winkelen is weer een mogelijkheid, en nee geloven doe ik dat nog steeds niet.

Wie weet hoever Tom en ik nog komen in de komende jaren, 1 ding weet ik wel, zonder hond was het me never nooit niet gelukt!

Heel erg bedankt voor het sponsoren van onze lessen, je hebt in elk geval dit koppel erg gelukkig gemaakt!

Martine en Tommie

 

Ps: De foto is genomen op de dag dat Tom zijn dekje kreeg, hij moest er nog erg aan wennen haha.

 

 

Tommie van Martine

 

Verslag van één van de andere deelneemsters:

Sommige dingen in het leven zijn onbetaalbaar. En het hebben van een hulphond is er voor mij daar eentje van. In december 2008 werd onze tweede hond geboren. Ik wilde per se een reu. Hij was 15 minuten oud toen ik hem voor het eerst zag en hij mij, als tweede persoon in zijn korte leventje, voor het eerst rook. Als enig reutje tussen 4 teefjes. Nu zijn alle pups lief en schattig maar 1 ding wist ik zeker. Dit manneke hoorde bij mij. 7,5 Week later ging hij met ons mee. Niet wetende dat hij een belangrijke functie in mijn leven zou gaan vervullen. Hij maakte mijn wensen waar. Een vriendje voor mijn andere hond, een maatje voor mij. Een hond met een liefde voor het leven die je met zijn bruine ondeugende ogen zo om je vinger windt. Gelukkig bleek hij ook graag te willen werken. Iets wat ik graag wilde. Zowel met hem als met mijn andere hond deed ik aan hondensport. Tot het door omstandigheden niet meer ging. Wel bleven we thuis lekker bezig met een dummy en frisbees.

Jaren terug las ik over een project voor autismegeleidehonden. Een mooi project alleen was dit gericht op kinderen. Helaas is dit iets wat je vaak treft als volwassen autist terwijl zulke voor ons minstens net zo veel waarde kan hebben. Het verdween naar de achtergrond maar de wens bleef. Tot ik, dankzij de inspanningen van Martine, ineens een geweldige kans in de schoot geworpen kreeg. Een kans die ik met beide handen aangreep. En zo kwam ik bij “De Click” terecht. De keus voor mijn jongste hond was snel gemaakt. Hij paste het beste in het profiel. Met veel plezier heb ik de lessen gevolgd. Het was echt iets waar ik naar uitkeek. Sanne en Frauke hebben ontzettend hun best gedaan ons zo goed mogelijk te helpen en te begrijpen. En daar  zijn ze zeker in geslaagd! Het fijne was dat wij gewoon wij mochten zijn.

Mijn hond geniet van zijn nieuwe werk. En als hij geniet dan geniet ik ook! Twee glunderende oogjes kijken me dan regelmatig aan. Ik kan weer dingen die voor veel mensen zo gewoon zijn. Even boodschappen doen, een dagje weg, een terrasje pakken, even naar de bieb, etc. Ik kan alleen naar de tandarts in het ziekenhuis omdat hij met me mee kan. Mijn wereld is veiliger geworden en ik ben met hem zelfverzekerder en durf meer. Daardoor ben ik minder afhankelijk van de mensen om me heen. Ik kan me nu al geen leven meer voorstellen zonder mijn hulphond en ben dan ook ontzettend dankbaar dat jullie dit project hebben willen sponsoren!

 

En ten slotte: nog een reactie van één van de deelneemsters

Dag Ellen en alle andere sponsors,

Allereerst heel veel dank voor deze unieke kans om deel te nemen in groepsverband voor autismehond training.
Hier heb ik ontzettend veel geleerd; zowel in de groep als hond/baas koppel en ook over mijzelf.

Ongelooflijk hoe door training veranderingen doorgevoerd kunnen worden en het steeds makkelijker wordt voor succes.

Wel voelt het soms nog onwennig maar dat zal ongetwijfeld ook met de recente diagnose te maken hebben van begin dit jaar.

De ene dag kan ik ook makkelijker met vragende mensen op straat omgaan als de andere dag en dat maakt het dubbel. Men meent soms het naadje van de kous te moeten weten en natuurlijk ben ik hier zo open mogelijk in maar al die aandacht is soms heftig.

Al met al heel bijzonder om dit proces mee te maken en mijn wereld is er zeker rijker door geworden.

Verwacht dat het ook een mega steun zal zijn op het moment dat ik dit najaar weer m'n 1e stappen op de arbeidsmarkt zal zetten.

Dank!

 

 

 

Verdwaald

 

Een aangrijpend verhaal.

Hoe een dag begint bij één van de drie deelneemsters samen met haar hond Tommie.

Geschreven door Martine, enige maanden na de groepsopleiding voor mensen met een autistische beperking , mede mogelijk gemaakt door "Vriendenclub Ellen".

We vinden het bijzonder, dat we deze blik in haar leven en belevingswereld met u mogen delen.

 

*******************************************************************

DUBBELKLIK HIER VOOR HAAR VERHAAL: VERDWAALD

 

 


Home