Home

Angela en Misty

  De telefoon gaat !!!!!!! 

Even voorstellen…

Mijn naam is Angela Maas (27) en ik woon sinds augustus 2007 in een Fokuswoning in Middelburg (Zeeland). Vanaf mijn 16e heb ik een dwarslaesie en door complicaties kan ik sinds vorig jaar niet meer zitten wat maakt dat ik me tegenwoordig liggend in een speciale elektrische rolstoel verplaats. Door diezelfde complicaties is mijn handfunctie ook sterk verminderd wat maakt dat Misty op velerlei manieren een soort mini ADL-assistentje voor me is geworden.

             Lekker klef              

Toen ons werd gevraagd of we een stukje over onszelf als team wilde schrijven voor in de nieuwsbrief en website van “Vriendenclub Ellen” t.b.v. stichting “De hond kan de was doen” reageerde ik direct enthousiast; “Ja natuurlijk willen wij dat, graag zelfs!” Nu is mijn hond Misty inmiddels al een behoorlijk begaafde hond geworden, maar een stukje schrijven met een pen is nog net iets te hoog gegrepen vrees ik. Vandaar dat ik deze taak op me neem.

Vanwege mijn achteruitgang ben ik tegenwoordig onder andere afhankelijk van mensen om me heen die me helpen bij de dagelijkse dingetjes. In augustus 2007 ben ik voor de tweede keer ontslagen uit het revalidatiecentrum en dit keer noodgedwongen verhuisd naar een grotere woning. In het revalidatiecentrum ben ik al begonnen met het traject voor een hulphond omdat al vrij snel duidelijk was dat een hulphond voor mij veel zou kunnen betekenen. Aangezien het feit dat ik zelf al een hond had wilde ik graag proberen of het mogelijk was dat deze zou worden opgeleid tot hulphond. Na een maandenlange procedure bleek uiteindelijk dat Misty daar geschikt voor was en ook fysiek gezien kwam ze met succes door de keuring heen. “Feest, Misty kan blijven!” want twee honden naast mijn rolstoel zag ik niet zo zitten.

  Met z'n tweetjes genieten 

De feestvreugde moet al snel plaats maken voor teleurstelling, verdriet, woede en machteloosheid want bij nader inzien kan Misty toch niet worden opgeleid omdat ze bijna zes jaar oud is en volgens de normen van de zorgverzekeraar mag een hond niet ouder zijn dan 3 ½ en dat terwijl Misty een klein hondje is waardoor ze waarschijnlijk langer mee zal kunnen dan de grotere rassen die over het algemeen worden gebruikt!

Op 16 april bezocht ik, vergezeld door mijn moeder en Misty de Support Beurs in de Jaarbeurs in Utrecht waar ook “Hulphondenschool  de Click” was vertegenwoordigd, die de praktische werkzaamheden verricht voor  stichting “De hond kan de was doen” en waar informatie werd verstrekt over het werk en belang van de stichting.  Zodra mijn moeder haar oog had laten vallen op deze stand trok ze me mee in deze richting. “Wie weet kunnen ze iets voor je betekenen als ze je verhaal horen”, waarop ik haar een beetje onzeker achterna reed. Nadat ik daar enigszins emotioneel mijn verhaal had verteld werd tot mijn verbazing direct beloofd dat de Click mij ging helpen! Verbouwereerd liet ik mijn naam en telefoonnummer achter en ik zou na de beurs worden gebeld door één van de oprichtsters van de stichting voor het maken van nadere afspraken want er zou misschien wel een potje zijn met wat geld waarmee ons probleem wellicht kon worden opgelost. De spanningen waren me inmiddels iets teveel geworden en volledig in tranen van hoop en blijdschap verliet ik de Jaarbeurs. Onderweg naar Middelburg belde ik met het thuisfront om het goede nieuws te vertellen. “Zou het dan toch nog goed komen met Misty…?”

     Alles uit de wasmachine    

Inmiddels zijn we alweer een paar maanden en een les of acht verder. Misty doet het geweldig als hulphond en dat voor een Jack Russel. Wekelijks komt Frauke van de Click bij me thuis voor de teamtraining. Buitenom het feit dat het bijzonder leerzaam en interessant is werpen de trainingen duidelijk hun vruchten af, bovendien vindt Misty het geweldig leuk om te doen. Het was in het begin  wel even wennen dat ze voortaan alleen nog maar van mij aandacht mocht hebben maar al snel merkte ik hier de voordelen van op wat het een stuk makkelijker maakte om ons hier daadwerkelijk aan te houden. Het ADL personeel van Fokus gaf ik een brief van de Click waarin duidelijk alle nodige informatie en regels staan beschreven zodat ook zij op de hoogte zijn en ze zich kunnen aanpassen.

      Lekker windje op de boot    

 Misty neemt nu al duidelijk een hoop taken op zich die voorheen werden gedaan door mensen handen. Zo helpt ze me uit mijn jas, trekt ze mijn schootkleed van me af als ik na een regenbui thuis kom en ze raapt voorwerpen voor me op die op de grond liggen of zijn gevallen. Ook voor het openen en sluiten van deuren en mijn tuinhekje draait Misty haar poot niet meer om, het doen van de was is bijna een leuke bezigheid geworden met de hulp van Misty en als de telefoon gaat stuur ik Misty erop af die hem nog nét niet zelf kan beantwoorden maar wel kan brengen zodat ik de beller op tijd te woord kan staan. In de supermarkt begint Misty beetje bij beetje een steeds belangrijkere taak op zich te nemen door me te helpen bij de boodschappen die hoog en laag in de schappen liggen. Met behulp van een aanwijs pen maak ik Misty in winkels duidelijk wat ik wil dat ze voor me doet met als gevolg dat ik niet meer continu andere klanten om hulp moet vragen. Natuurlijk is Misty maar een klein hondje waardoor ze niet alles kan wat grotere honden wel voor elkaar krijgen maar daarentegen krijgt mijn kleine Misty ook dingen voor elkaar waar grote honden niet aan kunnen tippen. Op z’n “Johan Cruijfs” hebben alle nadelen zo ook z’n voordelen.

             Deur dichttrekken            

Uiteraard moeten er nog wel behoorlijk wat puntjes op de “i” worden gezet maar wat wil ik na amper 8 lessen! Het feit dat ze me nu al zoveel onafhankelijkheid biedt geeft ons een gunstig toekomstperspectief. Het is enorm waardevol wat sponsors, in mijn situatie is dit “Vriendenclub Ellen” voor iemand als ik mogelijk maken en daarbij is het gelijk ook ongelooflijk wat de “niet flexibele” regeltjes van zorgverzekeraars daardoor mis lopen want zeg nu zelf; het scheelt een hoop tijd, moeite en dus geld als cliënten een eigen hond hebben die kan worden opgeleid tot hulphond!

         Hey hallo! Let even op?        

Over een aantal maandjes, misschien zelfs weken mag ik met trots zeggen dat mijn eigen Misty nu voortaan een officiële hulphond is met alles erop en eraan. Het enige verschil met andere hulphonden zit ‘m enkel in de regel dat ik met Misty niet in aanmerking kom voor de vergoedingen die een zorgverzekeraar normaal gesproken uitkeert voor het onderhoud van de hond.

          Wedstrijdje trekken         

Die ene dag in april waarop ik tijdens de Support beurs in contact kwam met de Click heeft gemaakt dat Misty nu een nog waardevoller hondje voor me is dan dat ze al was. Uiteindelijk is wat we nu hebben bereikt voor een heel groot deel te danken aan het geld wat essentiële sponsors ("Vriendenclub Ellen") ter beschikking hebben gesteld. Dank daarvoor!

 (juli 2008)                              Angela Maas   

 

*************************************************************************************

 


Terug naar actueel

 

    


Home