Home

Interne Week

Hulphondenschool De Click

7-11 november 2011

Deze week werd mogelijk gemaakt door

"Vriendenclub Ellen"t.b.v. stichting "De hond kan de was doen"

verslag van Roel de Haan

 

Nadat mijn hond Pippa in september was goedgekeurd, ben ik begonnen met de opleiding bij de Click. Een van de onderdelen van deze opleiding is een interne week waarbij je samen met andere deelnemers op locatie intensief traint en les krijgt. In november was het zover. Mijn vrouw Barbara, Pippa en ik waren al een dagje eerder naar Friesland gekomen. Ik wilde genoeg energie hebben om het hele programma van de maandag mee te kunnen doen. Dit is mijn verslag van deze week.

 

Toen iedereen bij de accommodatie gearriveerd was, gingen we snel weer de auto’s in om naar het bezoekerscentrum van het Drents Friese Wold te vertrekken. We waren in totaal met zeven honden, zes baasjes, zes begeleiders, twee trainsters, een peuter en twee grootouders. Het was nog even puzzelen om alle mensen en hulpmiddelen mee te krijgen, maar dat lukte gelukkig goed. Eenmaal aangekomen, het was niet zo ver, werden alle mensen en honden weer uitgeladen en konden we op pad. Dit was echt een geweldige plek voor ons, zowel voor de mensen als voor de honden. De hele route was een breed pad van betonplaten en de honden konden het hele stuk loslopen. Daar kwam nog bij dat het er ook nog eens erg mooi was. De honden kregen de gelegenheid om kennis met elkaar te maken en ook de mensen konden elkaar beter leren kennen. Na het wandelen en de terugrit was er koffie met wat lekkers en gingen we het kennismakingsspel doen. Hierbij werden groepjes van twee personen gemaakt, die elkaar interviewden. Het was de bedoeling om niet alleen de geijkte vragen te stellen, maar juist ook wat verrassende vragen. Na de interviews stelden we elkaar voor aan de groep. Dit was een leuke manier om elkaar wat beter te leren kennen en gaf gelijk stof voor verdere gesprekken.

Na het prima verzorgde avondeten en koffie volgde de eerste van de theorielessen over territorium en de persoonlijke ruimte. Iedereen heeft een persoonlijke ruimte die gerespecteerd moet worden. Dit geldt ook voor honden. Onze hond Pippa demonstreerde dat op een gegeven moment mooi door te grommen naar een andere hond die te dichtbij kwam. Ik dacht altijd dat dit “onaardig” was, maar Pippa maakte duidelijk welke afstand ze niet meer prettig vond. Na de les was er de mogelijkheid om nog wat te drinken, dat ging naar ik de volgende dag hoorde tot de late uurtjes door.

 

De dinsdag begon met een ontbijtje. Om tien uur verzamelden we op de parkeerplaats om weer af te reizen naar het bezoekerscentrum. We konden weer gebruik maken van de mooie paden en gingen ook nog een stukje off-road over een grasveld om de honden daar te laten spelen. Er gebeurde, net als gisteren, van alles tussen de honden, maar het meeste gaat zo snel dat het haast niet te volgen is. Gelukkig werden er foto’s en video’s gemaakt om het nog eens terug te kunnen zien. Althans, dat was de bedoeling…

In ieder geval was het duidelijk dat er in het bos eén heel aantrekkelijke stok was, die eigenlijk alle honden wel wilden hebben. Er werd flink aan getrokken en mee rond geparadeerd. Het was behoorlijk fris en met warme koffie in het vooruitzicht waren we snel weer terug bij onze accommodatie “de vrije vogel”. De koffie werd gevolgd door een gezamenlijke theorieles. Helaas waren de filmpjes die tijdens stok-gate gemaakt waren niet terug te zien door een onwillige video camera. We konden wel foto’s zien, wat ook verhelderend was.

Na de lunch en rusttijd was er weer een theorieles met aansluitend de mogelijkheid om individuele training te krijgen.

Na het avondmaal deed Sanne (een van de trainsters) een demonstratie van de kracht van klikkertraining. Drie honden, die erg veel van eten houden en daardoor veel van de straat eten, werd aangeleerd alleen voedsel te accepteren dat gegeven werd en niet te pakken wat ze pakken konden. Dat deed ze door alleen voedsel te geven als de hond niet probeerde het zelf te pakken. Ze maakte het steeds moeilijker en het eindigde ermee dat de hond liggend met een boterham tussen de poten braaf wachtte terwijl Sanne wegliep. De hond lette dan helemaal niet op het brood, alleen op Sanne. Ze deed dit eerst met elke hond apart en later zelfs met de drie honden tegelijk. Prachtig om te zien. Je kon ook heel goed zien dat de honden allemaal hun eigen persoonlijkheid hebben, ze probeerden allemaal op hun eigen manier het brood te krijgen.

Hierna was er weer tijd voor een hapje en een drankje.

De volgende dagen volgden hetzelfde stramien. Deze dag gingen we in de buurt wandelen. Er was daar ook weer een heel mooi pad en de honden konden zich weer lekker uitleven. Net als de andere dagen werd ook vandaag veel aandacht besteed aan het appèl van de honden. Er was een leuke oefening waarbij de baasjes om de beurt wegreden van de groep om te kijken wat de hond zou doen. In alle gevallen rende de hond achter de baas aan. Ook de honden die met heel andere dingen bezig leken te zijn, hadden echt heel goed in de gaten waar de baas was. Dit was echt prachtig om te zien.

We waren inmiddels behoorlijk afgekoeld, de terugtocht werd aanvaard, de koffie lonkte. Daarna hebben we als deelnemers besproken wat we in het dagelijks leven zoal meemaken met onze honden, wat we moeilijk vinden, wanneer we ons schamen voor onze hond (in mijn geval grommen naar bezoek…). We ontdekten veel overeenkomsten en leerden veel van elkaar.

De avond was weer gereserveerd voor een drankje en we hebben heerlijk gezongen onder begeleiding van Sanne met de gitaar.

Zo was het alweer donderdag geworden, de laatste trainingsdag. We begonnen weer met een lekker ontbijtje gevolgd door de gezamenlijke wandeling. Toen we terugkwamen van de wandeling was Marco, medewerker van de Click er. Hij was de vorige dag jarig geweest en dat moest natuurlijk gevierd worden. Hij werd getrakteerd op gezang en cadeautjes, wij op lekkere taart. Het was heel leuk om Marco te ontmoeten. We hebben regelmatig contact via de telefoon en email en nu weten we daar ook een gezicht bij.

Gedurende de dag was er nog een grote verrassing voor Maxime, een van de deelneemsters. Ze had, zonder dat ze het zelf door had, examen gedaan en was geslaagd! Iedereen was ontzettend blij voor haar.

Tijdens de barbecue, die gelukkig binnen was gezien de temperatuur, zongen Sanne en Frauke (trainster) het clickerlied. Een ontroerend lied over de hulphond en zijn begeleider. Ik heb wat traantjes weggepinkt. Zo mooi.

Die avond werd er al afscheid genomen van vier personen en drie honden. Er werd wat afgeknuffeld. Hierna was er weer ruimte voor gezang en wat te drinken. Het was nog heel gezellig! 

De volgende dag stond het vertrek gepland. Er werd uitgebreid afscheid genomen. We hadden elkaar, onze honden en honden in het algemeen een stuk beter leren kennen. Iedereen was moe van de inspannende, maar ook zeer leerzame en gezellige week.

Door zo intensief samen te trainen en ervaringen uit te wisselen is dit een heel waardevol onderdeel van de opleiding.

Dank voor iedereen die deze onvergetelijke week heeft mogelijk gemaakt.

 

Roel de Haan

 

 

 


Home