Home

Interne week Schoorl

mei 2011

De interne week is deze keer in Schoorl. We spreken af op het veld bij de groepsaccommodatie Rebosch .Op de parkeerplaats worden bussen en auto's  leeggehaald en langzamerhand komt iedereen het veldje op. Het kennismaken kan beginnen.

Daar staan we dan, 15 mensen uit alle windstreken bij elkaar. Wat gaat dat worden? Vijf honden hollen om elkaar heen; Savio, Beer, Storm, Ysa en Guus. Wij bazen en bazinnen rijden ook wat heen en weer over dit veld, zodat de honden gelijk leren om ons in de gaten te houden.

Deze week zullen de honden ook gefotografeerd en gefilmd worden, zodat wij iets kunnen leren over hen. Want wat zeggen onze honden eigenlijk tegen elkaar?

Binnen is er koffie, Zeeuwse bolussen en gezellige chaos. We schuiven wat tafels en stoelen heen en weer en uiteindelijk heeft iedereen een plek. De tijd tikt door, dus we zijn gelijk al van schema. Maar dat halen we wel weer in.

Ysa luidt gelijk de eerste les in door eens lekker naar Beer, die al te dichtbij komt, te grommen. Persoonlijke Zone en Territorium. Ook honden hebben een eigen ruimte nodig. Net als mensen willen ze ook niet dat elke hond maar meteen komt snuffelen. Zeker nu ze allemaal binnen aan de lijn moeten. We zijn dus echt ook letterlijk deze week aan elkaar verbonden.

 

Het kennismakingsspel bewaren we voor na het eten. Informeel weten we al het één en ander, maar nu vragen we door.

We gaan met een persoon die je niet kent een gesprek aan door middel van vragen stellen en vertellen de uitkomst in de groep. Er komen wat verrassende verhalen boven tafel en het ijs is snel gebroken.

De ochtenden beginnen steevast met een wandeling door Schoorl, naar de uitlaatplaats. Dat is nog een flink eind lopen. Achter elkaar langs een drukke weg gaan we. Sanne, Frauke en Petra hollen tussen de honden door om her en der tips te geven en hulp te bieden. De honden moeten natuurlijk keurig volgen, maar dat is nog niet makkelijk met z'n allen. Er wordt getrokken, want ze willen spelen. Er wordt geaarzeld, want één loopt achter, maar er wordt ook flink beloond, want ze doen het zo goed.

Op het veldje aangekomen gaan de labradors natuurlijk meteen het water in en staan de Herder, Spinone en Poedel nog wat te aarzelen.  Ze zijn druk bezig, onze honden en wij ook. Weer rijden we heen en weer om de vijver. Om die honden maar vooral een beetje alert te houden. En ze vinden ons uiteindelijk altijd weer terug, maar soms is het wel spannend.

Teruggekomen in Rebosch, gaan we aan de hand van foto's en films proberen te begrijpen wat er nu eigenlijk gebeurt tussen die honden. Wat zegt dat oor en die staart? Waarom staat die zo omhoog. We gaan steeds meer begrijpen en zien door de films en de foto's hoe een hond communiceert. Ze zijn dus niet zomaar aan het spelen.

Ook als groep raken we snel met elkaar vertrouwd en dat maakt alles extra bijzonder. Iedereen staat aan het begin van de opleiding en we wisselen ervaringen uit, hoop, onzekerheden en bijzonderheden.

Heeft jouw Guus ook iets geapporteerd?  En zijn dan blij voor elkaar.

En zo gaat de week verder met wandelen en leren en begrijpen. Het is intens.

 

Op een stormachtige donderdagochtend proppen we onszelf in alle beschikbare auto's en gaan naar het strand. We waaien de dijk over. De honden zijn helemaal door het dolle heen.

Wij ook. We racen de dijk bij Petten af met de wind in de rug.

Teruggekomen moet er natuurlijk weer gewerkt worden. Die dag gaan we een mens clickeren.

Want ons doel is uiteindelijk, dat onze honden natuurlijk die vaardigheden leren, die wij zo nodig hebben. Woordelijk uitleggen is er niet bij. Wat is "zit", hoe moet "af" en "breng". Hoe begrijpt de hond dat?

We zien allemaal in dat we geduld en begrip voor ze moeten hebben. Maar, ook hoe bijzonder het is dat het lukt. Onze "mensenhond" maakte het ons trouwens wel flink moeilijk... Gelukkig hebben we onze eigen echte honden.

En dan breekt de laatste avond alweer aan. We maken de tafel gezellig, eten gezamenlijk en vertellen elkaar wat we vonden van de afgelopen week. Iedereen was het met elkaar eens, dat dit een bijzondere week was.  Dat er in zo' n korte tijd toch een hechte groep, bij zowel de honden als de mensen, is ontstaan, zegt genoeg.

 

Dan gaan we weer naar huis. Onze rugzak vol kennis en informatie.

De band met onze honden nog sterker geworden.

 

Sandra Zwagerman

 

 


Home