Home

Een bijzondere ervaring

Interne week november-december 2010

De Vrije Vogel in Elsloo

Ervaringsverhaal  van Mette van Dongen

 

Een bijzondere ervaring.

Voor het vertrek naar de interne week volgen zorgvuldige voorbereidingen.

Namelijk wat neem ik mee? Gelukkig hadden we een lijstje toegestuurd gekregen waar we om moesten denken. Gewapend met veel beloningsbrokjes op weg.

Het is toch spannend. Vragen spoken door mijn hoofd: wie zouden er zijn, 5 dagen met al die mensen, hoe houden mijn hond en ik ons daar staande? Zal ik het wel goed doen?

Aankomst op de plek van bestemming is allerhartelijkst. En wat blijkt iedereen is in zekere mate gespannen en afwachtend. Wat gaat er gebeuren?

Dat wordt al snel duidelijk nadat iedereen zich geïnstalleerd heeft en we bij elkaar in de huiskamer zitten. Er wordt uitleg gegeven over de komende dagen. Heel duidelijk is dat alles om de honden draait, er is geen goed of fout er zijn alleen leermomenten. En de instructrices zijn er om jullie te ondersteunen.

Het schema voor de rest van de week wordt gegeven. Jeeh dat is vol! En dan moeten we ook nog eten. ’S Avonds volgt de eerste les waarna de manier van de rest van de week duidelijker word. Nog wat onwennig gaan mijn hond en ik daarna buiten even alle indrukken verwerken, nog wat drinken met de rest en naar bed.

De volgende dag begint de verzameling van de dagelijks ochtend wandeling. Op tijd met z’n allen weg blijkt ook in de loop van de week niet mee te vallen. Een gezellige chaos van elektrische stoelen, boosters en honden vind dan plaats. Helaas hebben op dat moment ook veel honden  hun oren in hun broekzak en zijn enkel opgewonden : we gaan wandelen. Het is elke dag een feest voor iedereen. Maar het is niet zomaar wandelen : aandacht van je hond vasthouden , netjes naast je aan de lijn , ze lopen los en wat zie je aan de lichaamstaal , observeer en leer . Er worden vragen gesteld en opdrachten gegeven. Gewoon flierefluiten onderling hoort thuis in de vrije tijd. Eenmaal terug in de Vrije Vogel : honden afdrogen indien nodig en naar de les.

Beelden en voorbeelden van honden passeren ons blikveld. Wat zie ,waarom doet een hond dat ?Observeer en leer is echt het motto. De honden liggen tijdens de les bij ons en vragen in meer of mindere manier aandacht. Je moet het dus verdelen maar we krijgen constant ondersteuning.

Ieders handicap is anders waardoor ieder met zijn of haar hond een andere interactie heeft. Ook elke hond is anders en zo leren we ook van elkaar. Door te kijken en te vragen. De dynamiek in de groep neemt in de dagen die volgen alleen maar toe. We worden geactiveerd om tijdens de lessen te participeren en aangezien we elkaar steeds beter leren kennen gebeurd dat steeds meer. Een hulpstuk daarbij is natuurlijk ook de vrije avonden. Die worden goed benut om elkaar beter te leren kennen. Ontspannen met elkaar praten en dan niet alleen over de honden. Met een drankje een open haard die warm brand word er gezongen,gelachen en gehuild. De sfeer is uitzonderlijk.

Begrip voor elkaar en niet oordelen staan hoog in het vaandel. Dit geld voor elkaar maar uiteraard ook voor de omgang met de honden. Je kunt met je hond niet zozeer iets fout doen. Goed en fout is relatief , het zijn eerder leermomenten. Zowel bij jezelf als bij het kijken naar andere. De benadering geldt ook in de les thuis en op de interne lesdag maar om in week dusdanig met elkaar omgaan blijft beter hangen en maakt veel indruk.

De dagen volgen elkaar zo op . De uitlaat momenten worden gefilmd en geanalyseerd. Je leert jezelf vragen te stellen: waarom doe je dit met je hond zoals je dat doet. En dit ook gerelateerd naar hoe jij bent. Leren dat je stemming / gedrag gereflecteerd wordt door je hond. Dit kon soms nogal confronterend zijn maar aangezien de omgeving veilig was kon je dit toelaten. Tussen de bedrijven door had ik me ernstig voor genomen om te gaan rusten maar dit voornemen vloog op de eerste dag al de deur uit. HIER WIL IK GEEN MOMENT VAN MISSEN!!!! Dus tussendoor de hond uitlaten. Dit was ook even een uitpuf en verwerkingsmoment zo konden we ook samen de les nog even door spreken.

Het belang van een interne week is bijna niet in woorden te vatten wat mij betreft is het één van de meest geweldige ervaringen. Niet alleen voor mij in relatie tot mijn hond, het was meer dan dat. Het voelde vreemd om afscheid te nemen en terug te keren naar ons dagelijks bestaan. Waar waren ineens alle maatjes ( hond en mens )? Hoe moet ik verder zonder deze veiligheid?

Het antwoord lag in de afgelopen  week besloten. We hebben geleerd om te geloven in onszelf, te kijken naar onze hond en vragen te blijven stellen en zo te vertrouwen dat het goed komt. Het was duidelijk . WE ZIJN EEN TEAM!!!!!!!!!!!!!!!

Gr. Mette van Dongen


Home