Home

Interne Week in Steenbergerhoeve

 

 "Vriendenclub Ellen" heeft deze mooie en leerzame week kunnen sponsoren dit jaar, waar we heel blij mee zijn.

Hier onder leest u een uitgebreid verslag van de interne lesweek van 24 – 28  augustus  2009 door Anita.

 

Maandag 24 augustus.
 
 

 De Steenbergerhoeve,  Zuidwolde

Om drie uur in de middag komen wij aan in Zuidwolde.
De Steenbergerhoeve blijkt een prachtige locatie.
Philip en ik genieten van het mooie plaatje.
Voor de boerderij zitten een aantal deelnemers met hulphond in spé op het terras.
Wij voegen ons bij hen.
Kennis maken is een hele toer als je allebei een hond aan je rolstoel hebt zitten.
Verschillende mensen heb ik al eerder ontmoet op de interne lesdagen in Zaltbommel.
We worden erg warm ontvangen door Judith, Sanne en Frauke.
En niet te vergeten Leo, de eigenaar van deze prachtige lokatie.
Het voelt als een warm bad.
Ik heb me ontzettend verheugd op deze week. En ben benieuwd wat ons allemaal te wachten staat.
Na de koffie met gebak gaan we een kennismakingsspel doen.
Sanne legt ons uit wat de bedoeling is. Iedereen vraagt aan een van de deelnemers een aantal vragen. De antwoorden moet je goed onthouden, want daar mee stel je die persoon voor aan de rest van de groep
Het werkt goed, het ijs is gebroken.
Alles voelt nog wat onwennig maar iedereen is heel enthousiast en vol goede zin om deze week te beleven.
Ik wil er alles uit halen wat er in zit. Ik wil pertinent niets missen. Alle informatie die ik krijg over de hulphonden zijn meer dan welkom.
Na de kennismaking krijgen we direct de eerste theorieles. Ja ja de dames van de CLick laten er geen gras over groeien.
we gaan naar een heel gezellige "huiskamer" waar Sanne de les geeft. Judith en Frauke assisteren.
Na de les is het tijd om de auto's uit te pakken. En geloof me dat is een hele toer. Als je een beperking hebt dan heb je ook veel spullen nodig en die moeten allemaal mee. Philip zegt altijd dat alles mee kan en we overal komen. Het geeft mij een gerust gevoel.
Philip gaat aan het sjouwen. En we krijgen een kamer toegewezen.  
Dan gaan de honden los op het grasveld. het is een beetje aftasten, net als bij ons, mensen.

 

 

 Het speelveld voor de honden


Maar al gauw spelen ze naar hartelust. Ze hebben allemaal een hele rit in de auto erop zitten. Dus ze genieten van de vrijheid en de frisse lucht.


Dan is het tijd voor het avondeten.
Het is werkelijk niet te beschrijven hoe luxe dat eruit ziet. Het is een 5 sterren accommodatie was ons verteld. Dit is een enorme verrassing.
Wat een eten en wat ziet dat er prachtig verzorgd uit.
Wij eten met zijn allen en spreken onze bewondering en waardering uit naar  Leo.
Na het eten hebben we de volgende theorieles. Jarmila is al druk bezig in de huiskamer om koffie te zetten. Petje af hoor voor haar lieve zorg.

 

Van Jarmila hebben we heel veel lekker kopjes koffie gehad. Hier een rustpuntje voor haar.

Eigenlijk zouden er twee dames die taak hebben, maar Jarmila stond er toch alleen voor de hele week.
Gelukkig hielpen de mannen haar een beetje.
Na de theorieles is het borreltijd.
Een aantal mensen gaan naar bed. Het was een vermoeiende dag met de reis erbij.
Maar er zijn ook een aantal mensen die nog gezellig een glaasje drinken.
Ik ga naar bed. Morgen weer een nieuwe dag, vroeg op om op tijd klaar te zijn.
 
Dinsdag 25 augustus.
 
Het bed ligt heerlijk. Sjonge jonge wat een verzorging, een bed speciaal laten komen. Ik waardeer dit enorm het scheelt heel veel pijn.
Om 9 uur is het gezamenlijk ontbijt.
Ook dit is overdadig goed verzorgd. Wat een uitgebreid ontbijt zeg! Je kunt het zo gek niet bedenken of het is er. En wat er niet is, gaat Leo voor je regelen.
Waar hebben we dit aan verdiend eigenlijk??
Na de lunch is het tijd voor de gezamenlijke wandeling.

 We vertrekken met de honden richting bos.

 

Heerlijk met zijn allen in het bos


Wat een heerlijke dag. En hij is pas begonnen. Dit is het helemaal. Allemaal lieve mensen en nog lievere honden met zijn alle de hort op.
We gaan naar het bos en Butler is erg opgewonden. Hij trekt en dit is niet goed. Hij is nog maar jong en ziet overal vertier in. Het is een vrolijkerd en een levensgenieter. Ik vind dat heel erg fijn. Maar hij moet ook dingen leren. Juist hij die hulphond gaat worden. Wat een belangrijke taak. Butler heeft geen idee wat een belangrijke taak hij zal krijgen in zijn leven. Het is nog een beetje onwezenlijk dat Butler op een dag werkelijk hulp gaat bieden aan mij. het ontroert me diep als ik hier aan denk. maar voorlopig is er nog een lange weg te gaan. Een weg die ik met ontzettend veel plezier ga afleggen.
Iedere kleine vordering van Butler maakt me zo trots als een pauw!!
In het bos mogen ze allemaal los. Nou dat is uiteraard het ultieme plezier. En het gaat met een geweld!!!! Frauke loopt met de videocamera en ik zie haar van alles filmen. Later zullen we beelden hier van terug zien. En het is zo knap als je dan hoort hoe Sanne, Judith en Frauke, allerlei dingen signaleren bij de groep honden. Wat een geweldige meiden zijn die drie. En enorm kundig. Sanne werkt al 30 jaar met honden, .....of was het 35 jaar???? Judith weet dit vast en zeker.
Op een gegeven moment komen wij bij een super leuk meertje midden in het bos. En ja hoor daar gaan ze met zijn allen de plomp in.

 

Het ven in het bos, waar de honden met zijn allen zwemmen


Echt genieten voor hen en voor ons als mens. Als ik Butler, mijn blonde hond met heel veel krullen, het water uit zie komen met een donker grijze krullen schiet ik in de lach. Wat een komisch gezicht!
 De rest van de groep maakt zich ook quasi zorgen of er ooit nog blonde krullen tevoorschijn zullen komen.
Maar ik heb al vaker met dat bijltje gehakt en weet dat het na een goed bad allemaal weer helemaal goed zal komen.
Als we rond 11 uur weer terug zijn van de wandeling gaat de theorieles beginnen. Jarmila heeft wederom de koffie weer klaar en er wachten heerlijke koeken op ons. ( oh oh oh mijn lijn!!!!) Deze theorieles gaat over allerlei soorten gedrag. Erg interessant allemaal. Sjonge jonge wat een hoop leerstof krijgen we aangeboden. Echt heel erg fijn. Ik probeer aantekeningen te maken, wat gedeeltelijk ook lukt. Gelukkig krijgen we eind van de week alle leerstof netjes op papier.
Na de theorieles is het tijd voor de lunch. Net als het avondeten van gister en het ontbijt van vanmorgen is ook dit een koninklijke lunch.

 


Het verrast ons allemaal en gretig gaan we eten. Na de lunch is het tijd voor een rustmoment. na de rustpauze is er individuele les voor ieder van ons.  
En direct daarna volgt de volgende theorieles met daarop volgend het avondeten.
Deze avond pakt Sanne de gitaar en gaat Judith zingen met Frauke. Echt het klinkt zo ontzettend mooi, echt kippenvel!!!
Wij zijn muisstil, helemaal onder de indruk van dit prachtige stuk muziek.
Dan kondigt Sanne aan de zij een Clicklied hebben wat niet mag ontbreken.
En toen was het raak!!! Een tekst zo aangrijpend mooi, ik kon mijn tranen niet meer bedwingen. Het trof mij recht in mijn hart. Ik keek naar Butler die trouw naast mij lag en raakte diep ontroerd....wat hou ik van Butler.
 
Woensdag 26 augustus.
 
Deze dag begint net als anders met een zeer uitgebreid ontbijt en daarna de bossen in.
Judith vertelt mij dat zij mee zal gaan met een scootmobiel en wij met Butler voorop gaan. Dit omdat Butler dan niet zoveel prikkels heeft wat hem afleidt.

 

Sanne en Judith.

 

 

 

Samen met Judith op weg. (foto volgt later) Butler moet netjes leren lopen.Ook heeft Judith heel lekkere beloningen bij zich. Dit alles om Butler maar zoveel mogelijk te stimuleren om vooral mij leuk te vinden. Voor mij de taak om hem heel goed bij me te houden en vooral zijn aandacht niet te verliezen. Dat is nog een hele klus voor mij met dit mannetje wat de hele wereld interessant vindt.
Maar het lukt bovenal goed. Dan zijn we in het bos. Butler moet gaan zitten net als alle andere hulphonden. Dat gaat heel goed. Hij zit als eerste.
Echter het duurt even voor de rest ook echt allemaal zit, en dat duurt Butler net te lang en staat vrolijk op. Om vervolgens nooit meer te gaan zitten.
De hele groep volgt het tafereeltje. Ik probeer van alles maar Butler heeft er geen zin in. Dan rijd ik maar een stukje verder en ga even uit zicht  van de groep. Daar weet hij niet hoe snel hij moet gaan zitten. Hij weet dat lief zitten betekent op zo'n moment dat hij vrij mag.
Dan gaan we weer naar het vennetje. Vandaag krijgen we les in het "hier komen". Wij, de deelnemers moeten gewoon wegrijden terwijl de honden allemaal enthousiast aan het ravotten zijn. De bedoeling is dat je hond jou in de gaten houdt en onvoorwaardelijk naar je toe komt. En het gaat super! Ik zie Butler uit de verte naar mij kijken.........hij is aan het spelen.......en.........laat zijn vriendjes achter en neem een spurt naar mij. Nou dit is ook weer zo'n moment waarbij de rillingen over je lijf lopen. Zo geweldig om te zien. Deze oefening wordt best vaak herhaald en tekens weer komt mijn lieve vriendje naar me toe gerend. Helemaal toppie Butler!!!
We hebben het allemaal reuze naar ons zin. De groep is al heel hecht. Het voelt alsof we elkaar al jaren kennen. Iedereen heeft respect voor elkaar en iedereen geniet. Ik heb veel bewondering voor Sanne, Judith en Frauke. Wat een geweldige leermeesters. Ik kan me soms afvragen of ik het allemaal wel ga redden met Butler, en dan stellen zij mij vastberaden gerust. Het zal allemaal goed komen. Aan het overbrengen van hun kennis kan het niet liggen.
Butler is nu 14 maanden en nog jong en onbezonnen. Het is verbazend wat hij allemaal al kan eigenlijk. Inmiddels is Butler echt heel erg zwart. Hij zal echt onder de douche moeten. Zo kan hij niet aan tafel verschijnen. Ik besluit om in de rustpauze Butler even lekker te wassen.
Leo verzekert mij dat het absoluut geen kwaad kan, omdat alles betegelt is. Dus komt er later een redelijk schone Butler te voorschijn.
Dan krijg ik individueel les van Judith.
Butler moet ik naast me laten zitten en de kunst is dat hij ook werkelijk blijft ondanks dat er afleiding is. Er lopen mensen in en uit en het  lukt best heel goed.
Daarna weer de les in met zijn allen. Zo gezellig. De sfeer zit er goed in. Na de les gaan we naar het veld zodat de honden lekker kunnen dollen.
Tenslotte hebben ze weer een tijdje naast de rolstoel moeten liggen. Na het fantastische avondeten zitten we nog een poos buiten.
We hebben geweldig mooi weer. Dat treft toch enorm.


 
Donderdag  27 augustus
 
Na het ontbijt gaan we niet de gebruikelijke wandeling maken maar wacht ons een verrassing.
Dit heeft Leo geregeld. Echt hartstikke leuk. Er komt een huifkar met twee prachtige paarden het erf op!!!
En de huifkar is aangepast. We lijken net kindertjes die op schoolreis gaan. Helemaal blij en opgewonden rijden we de huifkar in. Dit is toch werkelijk ongelooflijk. Die Leo doet al de hele week zo zijn best om het ons naar ons zin te maken. Het lukt buitengewoon goed. Het is pure verwennerij.

Een grote verrassing van Leo…..een huifkar met twee paarden

 


Er gaan maar twee honden mee, waaronder Butler. Hij vindt het prachtig. Hij zit als een prins voor in de huifkar op een bankje.
Butler gaat altijd met mij mee in het dagelijks leven. Onderweg mogen we om de beurt op de bok. Echt hilarisch!!!
Als het mijn beurt is ga ik via het bankje over de rugleuning op de bok zitten. Dit is werkelijk een genante vertoning. Later blijkt dat Ron het allemaal op foto heeft. Het ziet er niet uit, maar het was wel heel erg lachen. Dan gaan we stoppen en worden we getrakteerd op een ijsje. Heerlijk! 
Als we weer "thuis" aankomen gaan we weer verder met de les. Het weer is zo heerlijk dat we buiten de les volgen.

 

In het zonnetje krijgen we  les van Sanne en haar lieftallige assistentes

 


Sanne legt uit hoe moeilijk het is voor een hond om te snappen wat de baas van hem wilt. Later die dag gaan we dat ook oefenen. ik moest de hond zijn en Carla mijn baasje. Nou het heeft wel 3 kwartier geduurd voordat ik snapte wat zij van mij wilde. Wat is dat onwijs moeilijk. Maar we hebben wel ontzettend gelachen. Het was overigens niet alleen maar lachen, gieren en brullen. Het was ook zo nu en dan echt huilen. Verdriet omdat er toch wel hele moeilijke gesprekken op gang kwamen tijdens de lessen. Tenslotte hebben we allemaal een handicap/ziekte. En krijgen we niet zomaar een hulphond. Dat besef hebben we allemaal. Alleen als het uitgesproken wordt lijkt het opeens echter. Niemand van onze groep zal beter worden. Het zal alleen maar inleveren zijn.
En dat is erg pijnlijk als je daar over gaat praten met elkaar. We voelen met elkaar mee. En het is heel mooi en ontroerend om te zien hoe Sanne, Judith, Frauke maar ook Jarmila met ons mee huilen. Dan heb je toch hart voor de werk zeg!! Op het moment dat ik dit schrijf ontroert het me weer. Wat een geweldige meiden. Ik heb bewondering voor ze. En dan is daar die vertrouwde arm om mij heen...... mijn lieve Philip.

 

 Samen met mijn zorgzame Philip en Butler

Voor Philip is het heel bijzonder om deze week mee te mogen maken. Ik ben heel erg blij dat we dit samen beleven. Judith zei al dat deze week heel intensief is en niet na te vertellen. En je moet dit kunnen delen. Dus super dat Philip bij mij kan zijn.
De mannen zijn deze middag op pad om cadeautjes te kopen voor de Click meisjes. We hebben geld ingezameld en een liedje gemaakt.
We moet iets terug doen. als mensen zich zo voor je inzetten dan wil je laten weten dat je dat heel erg waardeert. En dat doen we, reken maar!
Een super moment is als Judith mij leert hoe Butler een deur moet sluiten. De eerste echte hulphondentaak. Ik vind het heel erg mooi dat het nu zover is dat we hiermee aan de slag gaan. En die lieve Butler heeft het allemaal snel door. Judith staat enthousiast te juichen als Butler voor het eerst de deur zachtjes dicht duwt. Prachtig om te zien!
Deze avond gaan we met zijn allen barbecuen. Alles is erg compleet en ziet er prachtig uit. Philip en Ron geven Tiny en mij een cadeautje.
Heel bijzonder want het is een boekje wat juist vandaag is uitgekomen. het gaat over een vrouw uit Zuidwolde die ms heeft. Wat lief van de mannen!!
Dan is het tijd om het bed voor Carla te verplaatsen naar de wei. 

 

 

Werkelijk alles kan…….Carla kan later met de bonte avond op bed in de wei. 

Zij zal daar straks in liggen als we de laatste avond met pijn in ons hart gaan beleven.
De mannen lopen te dollen met het bed over het terrein en Ronald ligt prinsheerlijk terwijl Philip en Ron lopen te duwen. De honden lopen er leuk omheen.
Wat een tafereeltje zeg...prachtig.
In het weiland gaan we een kampvuur maken. Met een hapje en een drankje. Sanne, Judith, Frauke en ook Jarmila worden lekker verwend.
Ze genieten ervan en het lijkt of er geen einde aan de stroom cadeautjes komt. Eigenlijk is het heel simpel.....we willen alleen maar zeggen: Bedankt lieve schatten voor al jullie inzet!!!
Ook deze avond is bijzonder. Een groep mensen en honden die 4 dagen geleden elkaar nauwelijks kenden en nu als een hechte groep bij elkaar zijn.
Om twaalf uur eten we taart. Ronald is jarig! Grappig dat zou je thuis toch nooit doen! Hier wel, hier voelt alles anders, maar vooral goed.
 
Vrijdag 28 augustus
 
En dan is het zover. We gaan allemaal weer naar huis. Nog eenmaal zitten we met zijn allen aan tafel.
Philip verrast Sanne en Judith. Opeens klinkt er door de luidsprekers het CLick-lied! Ze snappen er helemaal niets van.
Philip vertelt dat hij dat gisteravond heeft opgenomen met zijn mobiel. Echt heel mooi. En ik ben heel blij dat ik het thuis nog zal kunnen luisteren.
De auto's zijn ingepakt en we vertrekken weer naar huis. Het afscheid is moeilijk. Ik heb totaal geen zin om naar huis te gaan. Het had nog weken mogen duren. Wat een prachtige, waardevolle en leerzame week.
Het enige wat mij nog rest te zeggen is: Sanne, Judith, Frauke en Jarmila en iedereen die deze week voor ons mogelijk heeft gemaakt……héééél erg bedankt voor al jullie warme zorg voor ons.

 

Anita

 

 

Kijk……hier doen we het allemaal voor. Voor dit resultaat.

 

Dankuwel, ook iedereen van "Vriendenclub Ellen",

die deze interne week mede mogelijk heeft kunnen maken door uw steun.

 

 

 

                                                             Terug naar Actueel
Home