Home

2e gedeelte

Opleiding 3 "kindermaatjes"

Rond september 2011 zijn er drie "Kindermaatjes" begonnen met de opleiding bij hulphondenschool De Click. Deze opleidingen hebben wij als "Vriendenclub Ellen", naast NSGK voor het gehandicapte kind, gedeeltelijk  kunnen mede financieren.

 Wij willen u heel hartelijk danken voor al uw hulp aan ons gegeven, dus aan de stichting, maar vooral aan de "Kindermaatjes"le

iding van 3 kindermaatjes begonnen.

Verhaal van de moeder van Hessel.

Sheltie.

Mijn zoon (Hessel) geboren 23 mei 2002. Helaas heeft iemand hem van de glijbaan laten vallen op 8 juni 2009. Als gevolg hiervan heeft hij een hoge dwarslaesie (c2) opgelopen. Van de een op de andere dag kon mijn zoon alleen nog maar zijn hoofd bewegen en lag aan de beademing.

Later lukte het om overdag mbv een neusbril te ademen en s nachts met een beademingsmachine. Gelukkig! Na 3 maanden ic mochten we dan eindelijk naar huis.

Natuurlijk heeft Hessel moeite gehad om dit te accepteren. Hij wil nog steeds geen oude foto s zien, maar hij is nu een nieuwe Hessel zegt hij zelf. Nieuwe Hessel kan niet lopen niet bewegen maar samen kan wel. Wat hij wel heel erg vervelend is dat we altijd een enorme bezienswaardigheid zijn als we over straat lopen?!?

Op een gegeven moment waren we naar een feest gegaan, en daar zagen we iemand met een hulphond. Hessel wou dit ook. We raakte aan de praat en dit idee bleef in mijn hoofd zitten. Maar jeetje dacht ik, kan ik dit wel aanvragen. Het kost een vermogen, komen wij er wel voor in aanmerking, zou het wel lukken?

Uiteindelijk heb ik gebeld, dat was een heel leuk maar ook emotioneel telefoongesprek.

Sanne is toen op zoek gegaan naar een hond, uiteindelijk werd het een bruine labrador genaamd Sheltie! Vanaf de foto was het voor Hessel liefde op het eerste gezicht! En toen ze hier in de herfstvakantie thuis kwam! Dat was echt helemaal geweldig, daar zeiden we graag een vakantie voor af!! En vanaf toen kregen en krijgen we Iedere week  les van Petra.

Wat Sheltie voor Hessel betekend is werkelijk onvoorstelbaar!

Als we nu over straat lopen is niet meer het eerste wat opvalt de zuurstofbril en tank, sonde, rolstoel, spalken enz.. Maar een enorme lieve hondenkop! De eerste opmerking was altijd..Wat heeft tie? En nu ..Wat een leuke hond heb je.

Het geeft Hessel weer een beetje regie over eigen leven terug. Zijn lijf doet niets, en reageert niet. Maar Hessel vindt het heerlijk om zijn hond commando s te geven. En nog leuker dat Sheltie deze ook uitvoert!

Hessel durfde niet meer met mij alleen mee. Hij was bang dat hij weer naar het ziekenhuis moest. In het ziekenhuis ben ik niet leuk, ik houd hem in de houtgreep, ik laat hem allerlei vreselijke dingen overkomen. Het verbaasde mij ook enorm dat toen Sheltie mee mocht naar het ziekenhuis, Hessel super rustig was. Zijn saturatie meter stond niet te piepen. Ik keek nog of hij niet stuk was, maar nee.  Normaal, verbruikte hij 5/ 6 liter zuurstof en dan nog maar een saturatie van 90, een hartslag van 190 was ook geen uitzondering.

Met Sheltie gebruikte hij 2 liter zuurstof met een saturatie van 99 en een hartslag van 110. Dit is slechts een paar slagen hoger dan wat het normaal is. Thuis is zijn hartslag 104. En betreft het een vervelend onderzoek, dat praat hij via Sheltie. Sheltie is een hond die werkelijk geen angst en stress kent. Sheltie is voor Hessel de rots in de branding. Als er iets moet gebeuren bij Hessel komt ze erbij staan, of legt haar kop op zijn schoot, of ze kijkt Hessel kwispelend aan.

Helaas mag Sheltie niet in de MRI ruimte, dit gaf hij Hessel inderdaad ook enorme paniek. Zijn saturatie zakte, de zuurstof bleef ik opschroeven, en Hessel bleef huilen, en was niet meer stil te krijgen.

Na dit voorval was ik bang dat ik Hessel niet meer het ziekenhuis in kreeg. Maar dat bleek niet het geval. Wel mocht ik van Hessel Sheltie niet meer vastmaken aan de korte riem. (Als we in een winkel zijn maak ik Sheltie altijd vast aan de korte riem. Hessel kan haar dan niet goed zien) Dat wou hij pertinent niet. Vervolgens heb ik haar aan de lange lijn gelaten. Hessel wou haar wel steeds zien en het liefst voelen. En van mij constant de bevestiging horen dat Sheltie bij hem bleef.

Ook was Hessel heel bang om alleen te zijn. Hierdoor moest er altijd iemand aanwezig zijn als ik bv even boven of buiten de was moest ophangen. Met Sheltie vindt Hessel het geen probleem om even alleen te zijn. Het gevolg is dat er minder hulp (thuiszorg) in huis is.

Ook is Sheltie de motivatie om in zijn stoel te gaan zitten. Hessel vindt zitten in zijn rolstoel niet prettig, maar als zijn hond erbij is houdt hij het veel langer vol. Hessel voelt zich ook super verantwoordelijk voor zijn hond. Het is nog niet 1 x gebeurd dat hij zijn hond vergat met vers water of eten geven.En natuurlijk ziet hij haar ook graag genieten, en spelen. Zo maakt Hessel ook veel contact met andere hondenbezitters.

Ook gebruik ik de hond voor de fysio oefeningen zoals doorbewegen. Hessel vindt doorbewegen vreselijk. Maar als we daarbij zijn hond aaien, of een speeltje weggooien mbv Hessel zijn arm, is de doorbeweeg beweging helemaal niet erg meer.

Ook Heeft Hessel veel last van zijn buik zeker tijdens de voeding. Vandaag Sheltie laten luisteren naar de geluidjes in zijn buik. Tot mijn verbazing werkte Hessel mee? Met deze oefening proberen we (mbv Petra) zijn buik die vaak zeer doet, minder negatief te maken.

Ook het comprimeren is niet leuk. Hierbij wordt met een ballon zijn longen volgeblazen met lucht, waarna met een krachtige duw alle lucht uit zijn longen wordt gedrukt. Zo wordt er een soort hoest nagebootst. Ook dan zit Sheltie trouw voor zijn stoel naar Hessel te kijken, waar Hessel duidelijk steun door ervaart. Ook dan praat Hessel via Sheltie,”duwen niet leuk” en wij ook. “Hessel laat Sheltie nog eens zo een grote hoest horen!” En als wij dan juichen bij een grote hoest, zie je Sheltie vaak kwispelen, wat Hessel dan weer helemaal geweldig vindt!

 

 

Kortom Sheltie is een Godsgeschenk!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"KINDERMAATJE"

JORDAN EN SENNA

hoe het nu verder gaat

Bron: Interview Monique Wijnen - Support Magazine

 

Jordan en Senna

Kindermaatje

 

Je bent jong, je wilt van alles en dat wil je zelf doen. Maar wat als je voor alledaagse dingen hulp nodig hebt en je dit liever niet aan je moeder, vader of zus vraagt? Jordan heeft een kindermaatje. Senna brengt hem al kwispelend zijn schoenen, sleutels en jas. Hij haalt hem zelfs op uit school.

 

“Eigenlijk ben ik allergisch voor honden”, verteld Jordan Oost (13), “maar gelukkig niet voor Senna. Hij is namelijk een Labradoodle en verhaart niet. Inmiddels is hij tweeënhalf jaar oud. We hebben hem op internet gevonden: een man had een nestje jonge honden. Nog dezelfde dag zijn we naar hem toe gereden. Senna kwam meteen nieuwsgierig op me af. Hij was nergens bang voor en had de liefste kop. “Deze wordt het!” zei ik tegen mijn ouders.”

 

Leergierig

 

“Hij blijkt een hele goede keus. Ik ben zo blij met hem. Hij is een echte clown en maakt me altijd aan het lachen.” Senna kijkt Jordan aan met een scheve kop. “Kijk dit bedoel ik”, lacht Jordan, “moet je hem zien kijken, met zijn big smile. Hij is heel leergierig en deed zelfs al dingen voordat ik het hem had geleerd.

 

Ik wilde hem graag meer leren. Voor een gecertificeerde hulphond moet je zestien jaar of ouder zijn en dat ben ik natuurlijk niet. Via internet kwamen we op de site van Hulphondenschool De Click. Hier lazen we over Kindermaatje: de huishond die je zelf als kind dingen in en om het huis kan aanleren, zodat hij je kunt helpen. Dit zou geweldig zijn! Gelukkig kwam ik ervoor in aanmerking. Dankzij de financiële steun van Stichting ‘De hond kan de was doen’ kon de teamtrainer van Hulphondenschool De Click bij ons thuis komen, om ons te trainen. Zij kwam één keer in de week. Mijn ouders, zus, Senna en ik hebben – in die twaalf keer dat ze is geweest – heel veel geleerd. Vooral over hoe een hond denkt en hoe je het beste met hem om kan gaan. Maar alles wat Senna kan, heb ik hem zelf met behulp van de clickermethode aangeleerd. Als eerste gingen de trainer en ik Senna leren de deur open te maken door aan een touw te trekken. Hij deed het in één keer! Daarna gingen we hem leren mijn schoenen te brengen. Dit vond hij een stuk moeilijker en dus moesten we het hem stapje voor stapje aanleren. Deze oefening ging ik vervolgens de hele week met hem doen – niet te lang achter elkaar natuurlijk – maar gewoon een paar keer per dag. Ik maakte verslagen om de trainer te laten weten hoe het ging en we maakten YouTube filmpjes zodat ze het ook kon zien. Gelukkig zat ik toen nog op de basisschool en had ik alle tijd om veel met hem te trainen.”

 

Consequent

 

“Ik vond het trainen eigenlijk helemaal niet moeilijk, alleen maar leuk. Het is heel tof om te zien dat ik dit samen met Senna kan doen. Ik vind het wel moeilijk om consequent te zijn, want hij is zo lief en grappig. Hij kan soms heel baldadig zijn. Eigenlijk moet ik hem dan even geen aandacht geven, maar ik moet er meestal zo om lachen. Dit is niet altijd handig, maar we hebben wel veel lol met elkaar. Vanaf het eerste moment dat we elkaar zagen, waren we al goede maatjes. Door de teamtraining: het samen leren, zijn we alleen nog maar meer van elkaar gaan houden.”

 

Stoer

 

“Inmiddels zijn we ongeveer driekwart jaar klaar en hebben Senna en ik veel geleerd. Hij opent deuren en laatjes, brengt bijvoorbeeld mijn schoenen, zoekt mijn sleutels en komt ze brengen. En hij raapt alles voor me op. Ook buiten helpt Senna me. Hij heeft een tuigje om met een handvat. Dit handvat houd ik vast en dan trekt Senna me vooruit. Ik zit tegenwoordig op het voortgezet onderwijs. De school is dichtbij huis en Senna haalt me altijd op – mijn moeder loopt met hem mee voor zijn veiligheid – en brengt me naar huis. Ik vind het zo stoer om te zien dat hij me dan staat op te wachten. Mijn vriendjes vinden het ook heel leuk en zijn verbaasd over hoeveel Senna kan. Ik vertel dan trots dat ik hem alles zelf heb geleerd,” zegt Jordan met een brede grijns.

 

Energie

 

“Door de hulp van Senna kan ik veel meer zelf. Ik hoef mijn moeder bijvoorbeeld niet meer te vragen mijn jas aan te trekken. Bukken is ook niet meer nodig, waardoor ik veel minder pijn heb. En daarnaast hoef ik niemand meer te vragen me buiten te duwen. Senna helpt me vooruit, met heel veel plezier. Ik houd dus veel meer energie over voor andere leuke dingen, zoals rolstoeldansen. Dit doe ik samen met mijn zus. We vinden het helemaal geweldig om te doen en trainen veel. In april zijn we eerste geworden bij de Nederlandse Kampioenschappen. Gelukkig mocht Senna  – ook al heeft hij geen officiële hulphond status – daar ook bij zijn, als trouwe fan en grote steun.”

 

Senna

Kijk voor meer informatie op www.de-click.nl.

 

Clickermethode

Deze methode is gebaseerd op het belonen van gewenst gedrag, operante conditionering. Je gebruikt hiervoor een ‘clicker’, een plastic huisje met een drukknopje. Door hierop te drukken, klinkt een ‘click’. Dit geluid is de bekrachtiger ofwel een manier om de hond precies te laten weten dat hij het gewenste gedrag vertoont. De hond heeft geleerd dat na de ‘click’ – de bekrachtiger – altijd een beloning volgt. Hierdoor zal hij het beloonde gedrag gaan herhalen. Deze manier van leren sluit aan bij hoe een hond zichzelf gedrag aanleert, namelijk door actief dingen uit te proberen en gedrag dat succes heeft, beloond wordt, te herhalen.

 

Stichting ‘De hond kan de was doen’

Stichting ‘De hond kan de was doen’ heeft als doelstelling het mogelijk maken van de teamtraining in Nederland. Zij financiert onder andere bijzondere projecten, zoals kindermaatje. Meer info? www.dehondkandewasdoen.nl

 

Kindermaatje

Kindermaatje is ontwikkeld voor kinderen vanaf zeven jaar. Het kind leert zijn of haar huishond om hem in en om het huis te helpen. Denk aan spullen oprapen, een deur openen en knoppen bedienen. Het kind krijgt samen met de ouders of verzorgers – die hierbij fungeren als coach – gedurende drie maanden wekelijks les. Meer info? www.de-click.nl

 

 

 


Home