Home

 

11-11-2004

Geslaagd

We zijn nu een gediplomeerd team

 

 

In februari volgde de diploma-uitreiking voor

 Patricia en Mei-Li

Josine met Hannah

Rini met Saartje

en ik met Luna

Wij viertjes hebben veel aan elkaar gehad tijdens de opleiding.

 

 

 

 

 

 

 

 

Josine met Hannah

 

 

 

 

 

 

 

Rini met Saartje

 

 

 

 

WILMA HIELD NAMENS  TOMI DE SPEECH BIJ DE DIPLOMA-UITREIKING 

  Lieve Ellen en Luna,

Ik heb jullie, en Pim, leren kennen bij de gedragstest van Luna. In het
verslag daarvan staat steeds dat Luna ontspannen was, goed bereikbaar
bleef, maar dat er wel gewerkt moest worden aan de aandacht voor de
trainer. Daar sta je dan, als instructeur. Makkelijke honden, die
labradors, zeggen ze dan. Maar wat hebben jullie veel geleerd, en ik
ook.
Het begon ermee dat je Luna niet goed aan de rolstoel vast durfde te
maken, want dan reed je over haar pootjes. En rechts kon al helemaal
niet, want daar zit de besturing van je stoel en dan kon je haar niet
meer met de hand corrigeren.
De sprong in het diepe kwam met de interne week, vrijwel aan het begin
van de teamtraining. Luna moest rechts, niks corrigeren met de hand, en
tempo maken. Als Luna niet over haar poten gereden wilde worden, moest
ze zelf maar opletten. En dat lukte. Die hond was best slim. En jij
durfde. Na vijf dagen interne week karde je met Luna naast je dravend op
topsnelheid over de weg, en ik sjeesde op de step achter jullie aan. Wat
was ik trots.
En dat was nog maar het begin. Hoewel je Luna al een paar dingen geleerd
had, moest er nog heel veel bij komen. We begonnen met duwen. Soms was
Luna wel erg rustig. Na twee minuten ging ze erbij liggen en keek je aan
met een blik van 'doe het zelf maar'. Of ze ging in de riem bijten. Aan
het eind van de training was die deur net nog niet in het slot, maar jij
was ervan overtuigd dat het zou lukken, en 's avonds had ik dan al een
mailtje dat het inderdaad gelukt was. Je had inmiddels heel veel
vertrouwen in Luna gekregen. Luna heeft snel geleerd om te leren, en wij
hebben samen geleerd hoe dat het beste gaat. Al snel ging je zelf
initiatief nemen, soms wat te snel. Je wilde van alles zelf proberen, en
nam soms te grote stappen. 'Dan vertellen we dat toch lekker niet aan de
baas', zei je dan. Maar zo werkt dat niet. Eerst inslijpen, werd het
devies.
Je maakte al snel gebruik van de hulp van Luna, en ging veel meer samen
met haar uit. De hond van oma en oma zelf moesten er ook aan geloven,
tot groot plezier van allebei. En arme Pim mocht niks meer met Luna,
zelfs niet ingrijpen als ze irritant zat te blaffen tegen vermeende
indringers. Hij mocht natuurlijk wel meehelpen met de oefeningen: 'Geef
aan baas' is een inmiddels ingeslepen commando.
Toen kwam het echte werk: Luna leerde je in en uit bed helpen,
sigarettenpakjes in de vuilnisbak doen, je schoenen uittrekken. Dat
laatste had ze binnen een kwartier door. Wat een verschil in aandacht
als je dat met het begin vergelijkt.
Wat je bij de omgang met Luna heel goed deed en doet, is beseffen dat
het nooit haar schuld is als iets niet lukt. Je keek meteen naar je
eigen rol in de communicatie, en je bleef altijd rustig.
Wat een aandachtspunt zal blijven is het belonen. Pim zei al dat Luna
vroeger veel lekkers kreeg, en dat is er maar moeilijk uit te krijgen.
Maar je houdt van een knuffelbare dikzak, en dat zal ze altijd wel
blijven: jouw 'beer'.
Toen je zelf je hulphond wilde gaan opleiden, dachten je zoons dat ma
weer eens een project bedacht had, zoals ze wel vaker deed. Nou en of ma
een project bedacht heeft. Ellen, je bent eraan begonnen, je hebt je er
helemaal in gestort, en jullie hebben het fantastisch gedaan. Ik ben
verschrikkelijk trots op jullie, en wens jullie nog heel veel plezier en
geluk samen.
Bedankt voor de leuke en leerzame tijd.

Liefs,

Tomi

 

 

 

Ellen met Luna

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Samen zijn

 

Ruim een half jaar verder en zie,  

we hebben het onder de knie.

 

Samen begonnen wij te trainen,

begeleid, door degenen,

die, een blijvende indruk op mij maakten

en mijn hart en ziel aanraakten.

 

De mensen van "De hond kan de was doen"

begeleidden ons  geweldig en toen,

Tja, dat was hun doel bovendien,

kunnen we nu zelf verder als team, 

 

Vandaag zijn wij samen geslaagd,

Is dit ooit mogelijk

had ik me afgevraagd.

 

M'n hulphond en ik,

Samen werken met en voor elkaar

Samen op pad, nu als "echt" paar. 

 

Ik minder afhankelijk ,

m'n leven meer zin.

Zij lekker veel aandacht!  

Voor beiden gewin.

 

Wat ik verder nog wens,

voor anderen, net als ik,,

is een opleiding als deze,

bekroond met een lik.

 

Ellen en Luna

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Patricia met Mei-Li

 

 

 

Sanne en Judith

bekroonden deze avond met prachtige muziek

 

 

 

 

 

 

 

 

Drie weken later ontvingen we het trieste bericht, dat Rini was overleden.

We behouden aan haar een warme herinnering.

 

Terug naar opleiding  bij stichting "De hond kan de was doen"

 

 
Home