Home

 

 

Interne week Schoorl juni 2004

 

 

Namen van deelnemers en hun honden

Rinze en Sera

Tim en Caleb

Josine en Hannah

Riny en Saartje

Patricia en Mei-Li

Cailin en Damir

Ellen en Luna

Dennis en Jara

 

 

Instructeurs

Sanne

Judith

Erika

Tomi

 

 

Terugblik op een weekje Schoorl, de interne week met de hulphonden-opleiding.

 

Het was een fantastische week. We waren met 8 honden en 8 gehandicapten in de opleiding. Sommigen waren al iets langer bezig en een aantal net als ik, beginners.

We konden heel veel van elkaar leren.

Er waren 4 instructeurs en enige begeleiders en lieve vrijwilligers. Ina was geweldig. Bij elkaar met 18 mensen. Een heel bijzondere groep, allerlei mensen, maar allen met hetzelfde doel, de gehandicapte minder afhankelijk te maken, door z'n/haar eigen hulphond te trainen.

We hebben enorm veel over honden en hondengedrag geleerd. Vele lessen gehad, waarbij de honden en de mensen met de grote rolstoelen  samen in 1 ruimte waren, niet te geloven dat dat zomaar ging.

Ook enorm veel theorie-lessen gehad en oefeningen gedaan, zowel gezamenlijk als individueel. Eigenlijk was het de hele dag door oefenen, ook als je "gewoon" in de tuin was of aan het eten, want overal waren de honden erbij. En uitlaten, achter op het veld, daar mochten de honden los en bemoeiden wij ons niet meer met hun gedrag, het plaatsbepalen in de roedel, hier heb ik veel van geleerd en maakt je vertrouwder met de hondenwereld. Door allerlei reacties van de honden op elkaar, met bv. staarten/oren/haren/op rug gaan liggen/op elkaar rijden/pootje optrekken/aanstaren ed. zie je een rangorde vormen in de groep, de ene rang niet beter of slechter dan de andere, maar elk hun eigen plaats en een ieder belangrijk voor de groep. (samenwerking).

Laat de honden maar gaan, ook als je alleen in het bos bent en andere honden tegenkomt. Loop/rij gewoon maar door en je hond komt je wel achterna blijkt. zij houdt jou wel in de gaten.

 

En keer per dag was er een grote wandeling bij de zee of in het bos.

Weer tot aan de zee komen met de rolstoel kon hier, een hele ervaring, er is een soort weg van asfalt langs de zee en soms een klein stukje strand, de weg was wel kilometers lang.

dit gaf een fantastisch vrij gevoel. Wat gingen ze soms ver de zee in, de honden, een pracht gezicht, maar ook een beetje eng.

Ook het bos was erg mooi en fijn voor ons, maar ook voor de honden. Ook hier weer lekker ravotten en zwemmen met elkaar.

 

De recreatie-boerderij was eenvoudig, maar prima geschikt voor dit doel. We hadden een prima kamer met wastafel. Ik had een hoog/laagbed van de kruisvereniging.

Er waren toiletten en douches aangepast. Alles lukte daar. Zelfs Luna aangelijnd achter mij aan, door smalle gangetjes, met vele deuren, lukte, dit geeft je ook weer een kick.

Je had best soms een zenuwachtig gevoel, maar als er dan weer iets lukte, groeide je gewoon.

 Het eten was ook heerlijk.

 

Op straat is Luna nu ook rechts aangelijnd, wat betekent, dat ik haar niet meer weg kan duwen ed., maar nu is dat geen enkel probleem meer en wel zo veilig. 

De halsband omdoen doet Luna nu ook zelf, voor mij zonder enige inspanning. Zij komt rustig tegen mijn stoel op staan en steekt dan haar hoofd door de band. 

 

's-Avonds hadden we ook weer les en na tienen werd er door de instructie niet meer over honden gepraat.

Dan kwam de wijn op tafel, Pim was dan ook meestal weer gearriveerd. Het was ook 's-avonds nog enorm gezellig. En instructeur kon heel mooi gitaar spelen en zingen en een andere instructeur heeft conservatorium gedaan en had ook een prachtige stem. Ze zongen samen heel mooie liedjes en we zongen met z'n allen mee, als je daar zin in had. Liedjes bv. van Simon en Carfunkel of Herman van Veen, Liesbeth List ed. Hoe de sfeer was, is gewoon niet te beschrijven. En altijd maar de honden er bij.

Dus was het dan zo maar half twee, voor je in bed lag. En dan 's-morgens om half acht weer op, de hond uitlaten en om 9.00 weer bij het ontbijt. 

Het weer werkte aan alle kanten mee, koud, maar droog en met soms een zonnetje.

 

Wat heb ik genoten van deze week en wat hebben Luna en ik al veel geleerd, ik ben heel trots op Luna, ze heeft er ook echt zin in. We beginnen een echt team te worden en communiceren steeds beter.

Dit komt ook door de mensen om ons heen, die, hoe moeilijk soms ook, Luna negeren, zodat we niet gestoord worden in de training.

Een klein stukje training naar een veel groter doel is gelukt, de basis is er. De hele opleiding duurt zo een 6-8 maanden en is best heftig, maar een enorme uitdaging en boeiend, dan kan Luna deuren voor me open doen, de knopjes bedienen van het licht en de lift, me uit bed helpen, toedekken, de gordijnen dichtdoen, boodschappen uit het schap halen, dingen oprapen en ga zo maar door. Een veel grotere onafhankelijkheid  door een trouwe kameraad. We gaan er voor. 

 

En alle lof voor Stichting "De Hond Kan De Was Doen" en alle mensen, die er voor gezorgd hebben, dat deze week een leerzaam feest is geworden.

Terug naar opleiding  bij stichting "De hond kan de was doen"

 

 

 
Home